óđur til kaffis.Anna Sigríđur Skarphéđinsdóttir
mér líður sjaldan betur en þegar ég er búin að fá mér tvo til þrjá kaffibolla á heldur tóman maga. þá fer um mann ákveðin tilfinning um kroppinn og ég verð mjög athugul. þá verður hausinn á mér mjög léttur og ég tala mjög skýrt. einnig hugsa ég mjög skýrt. í þessari kaffivímu þá brosi ég mikið og allt er auðvelt. en samt er eins og það hægist allt og þess vegna tala ég skýrt og brosi. svo að ég skilji hvað sé að gerast í kringum mig.
því ef ég geri það ekki þá verð ég ringluð og fæ hausverk.
þetta ástand er örugglega ekkert langt frá því að vera eins og eiturlyfjavíma, myndi ég halda þrátt fyrir að undirrituð hafi enga konkret reynslu til að bera saman en ég get vel trúað því.
þetta er fyndið ástand af því mig langar til að leggjast niður og hlusta á tónlist og ræða heimsmál undir kertaljósi en ekki að gera mikið uppfull af þróti sem fylgir oft koffíni.
samband mitt við kaffi er margslungið. ég get eytt heilum degi í að tala um það og ég veit fátt fallegra en hátt glas með latte þar sem búið að mynda laufblað eða hjarta í froðuna. einnig finnst mér afar fallegt þegar mjólk er hellt út í kaffi og það blandast saman. já samband mitt við kaffi er það langlífasta sem ég hef átt en þá tel ég reyndar ekki með samband mitt við Neighbours en það fer ennþá lengra aftur. Kaffi og ég er ætlað að vera saman og ekkert kemst á milli okkar.
