lífið er svo undarlegt og skrítiðAnna Sigríður Skarphéðinsdóttir

Bókaskrifin ganga hægt þessa dagana. ég er farin að efast að bókin nái að koma út fyrir jól. en hver veit. málið er nefnilega að ég á ekki fartölvu. eða jú fjölskyldan mín á fartölvu en hún er svona svipað stór og þung eins og hin venjulega borðtölva er í dag. svo dæsir hún mikið og neitar að fara á netið. En ástæðan fyrir því að mig vantar eigin fartölvu er sú að Kaffi,ekki karlmenn verður ekki skrifuð hvar sem er. þar sem að rómantísku kvöldstundirnar sem ég eyddi með sjálfri mér við kertaljós og ljúfan hljóm úr plötuspilara í litla kjallaraherberginu mínu í Kópavoginu eru nú af afar skornum skammti þá hef ég komist að þeirri niðurstöðu að næstbesti kosturinn í þessari stöðu sé að sitja inni á hæfilega óvenjulegu kaffihúsi í miðbæ Reykjavíkur með kaffibolla og fartölvu mér við hönd. Fylgjast svo með mannflórunni hlaupa um strætin í þessu leiðinlega eftirmiðdegi og skrifa svo bitrar en þó léttar og fyndnar færslur um karlmennina í lífi mínu.
en útaf skorti á fartölvum og rómantískum kvöldstundum í Kópavoginum þá hef ég því ákveðið að fresta bókaskrifum um óákveðin tíma.

það er nefnilega svo margt sem þarfnast óskertrar athygli minnar. eins og komandi tvítugs afmæli, útskrift og hvernig ég muni fjármagna sumarferðirnar mínar.. en þó virðist athygli mín eyðast í eitthvað allt annað en hræðandi skipulag framtíðar minnar. eins og núna er ég í óðaönn að reyna að komast að því hvort ég nenni að skipta um sokkabuxur af því að þessar sem ég er í eru með lykkjufall. og þar á milli hugsa ég mikið um hvort ég hafi nokkurn tíman lesið bókina un meutre dans un jardin francais og líka það hvort að meutre hafi verið skrifað með greini eða ekki.

já. þar hafiði það. smávæginlegar hugsanir hversdagsins eru að taka yfir líf mitt.
en kannski er það gott. þá hef ég ekki óþarfa áhyggjur af öllu því sem komandi er. sem ég er að byrja að fá núna við það að skrifa um það.